Bij de entree van de Melkweg kregen we een gratis promo-ceedeetje. Dan wordt het wel erg moeilijk om een kritisch stukje over het concert te schrijven. Dus de conclusie was gauw getrokken: dit moest wel het Concert van de Eeuw worden!
Concert van de Eeuw, waar hadden we dat eerder gehoord? Was het niet de BRMC die ons destijds in hemelse sferen zou doen geraken? Meteen had ik gisteren een deja vu, het voorprogramma was namelijk hetzelfde als bij BRMC: The Vue. Afserveren die hap! Als de jongens van The Vue de tijd die ze nu aan de kaptafel spenderen eens zouden besteden aan een moderner gitaargeluid, dan zouden wij - argeloze bezoekers - niet tot op het bot verveeld worden door hun gedateerde deuntjes.
Godzijdank was het hierna tijd voor de Trail of Dead! Met een wurgende greep omarmden hun snerpende gitaren bij de eerste seconde het publiek en lieten hun orkaan van herrie over ons los. Wat een goeie bak herrie! In hun poging om het publiek omver te blazen sneuvelden enkele instrumenten. Tot twee keer toe moest Jason Reece het pedaal van zijn base-drum vervangen. De jongens hakten er fanatiek en energiek op los.
De cd "Source tags and codes" is muziek voor jonge meiden, maar live laat de Trail of Dead geen spaan heel van hun commerciėle pretenties. Vol enthousiasme beukte de band zich door het Concert van de Eeuw, het publiek aangenaam verbijsterd achterlatend.
» ...And you will know us by the trail of dead
» 3 voor 12 biedt een oud concert in real audio aan
Voor de liefhebber de recensie in de Volkskrant:
Totaal loos tot ze erbij neervallen de Volkskrant, Kunst, 7 mei 2002 Menno Pot MUZIEK, . . . And You Will Know Us By The Trail Of Dead. Melkweg, Amsterdam, 3 mei.
Van alle genre-aanduidingen die de ronde doen in de popmuziek van nu, is emocore een van de vaagste. Niemand kan uitleggen wat precies de stilistische kenmerken van het genre zijn. Beluistering van een stapel voorbeeldplaten leert dat emocore meestal harde gitaarnoise is, waaruit - kan het algemener - emotie spreekt.En van de betere emobands van nu is het Texaanse kwartet met de schitterende groepsnaam . . . And You Will Know Us By The Trail Of Dead. De groep combineert de noise van Sonic Youth met de agressie van Black Flag. Een miljoenenpubliek bereik je er niet mee, maar toch: Trail Of Dead bracht dit jaar het uitstekende album Source Tags Codes uit. De groep speelt gelaagde gitaarpopmuziek die wordt gekenmerkt door een groot gevoel voor dynamiek en op het podium van een overdonderende intensiteit is. Bands die herrie maken zijn er genoeg, maar Trail Of Dead balanceert op de rand van het fysiek haalbare. Het is onmogelijk langer dan een minuut of twintig drummer van Trail Of Dead te zijn. Ook het zingen van meer dan drie songs achtereen lijkt onhaalbaar. Vandaar dat Jason Reece en Kevin Allen elkaar in die functies afwisselen. Ze springen over het podium, duwen hun hoofden soms haast de versterkers in, om te kunnen verdrinken in hun lawaai. Het mag een wonder heten dat de groep ondanks de tomeloze energie zo hecht blijft klinken en zacht gitaargetokkel zo geraffineerd afwisselt met verzengende geluidslawines. Alleen het Schotse Mogwai is van vergelijkbare klasse, maar die groep mist de soms furieuze, dan weer zachtjes gekreunde vocalen, die een song als Baudelaire naar hogere sferen tillen. Zou dat dan 'emo' zijn? Opvallend genoeg werd de set gedomineerd door materiaal van het vorige album Madonna 2000, om tot stilstand te komen in het duizelingwekkende stuk met de toepasselijke naam Richter Scale Madness, van het debuut uit 1997. De afgelopen maanden is vaak geroepen dat de rock 'n' roll gered is door The Strokes. Dat is een misverstand. Een dergelijke liedjesband redt hooguit het smoelwerk van de rock 'n' roll. De echte redders zijn de bandjes die opwindende, spannende popmuziek maken, en op het podium loos gaan tot ze er nat van het zweet bij neervallen. Zoals . . . And You Will Know Us By The Trail Of Dead doet.Copyright: Pot, M.
